Me lòòpe d’r mee weg!

12509014_938748896207682_2063873503641868952_ngastblog door Lucas Ledelay

diaken in de Emmauskerk

 preek voor Vastenavend 2016

de bijbel ligt open bij Psalm 100

Carnaval

Het hele jaar sparen
om helemaal los te kunnen gaan.
Het gebeurt in deze tijd om ons heen.
Gewoon omdat het kan.
Het leven is goed geweest dit jaar
en nu gaan we feesten.
Of het leven is slecht geweest,
maar nu gaan we even alles vergeten
en helemaal uit de band springen.
Carnaval in Krabbegat 2016
“Me lòòpe d’r mee weg!”

p1010191
Wij hebben het niet zo op met carnaval.
Want we ziet zoveel misgaan,
zijn bang dat we God vergeten.
Want echt feesten, daar hoort God niet bij.
Kijk maar naar Job,
die na de feesten van zijn kinderen
offerde om de eventuele schuld
voor God weg de doen.
Of in Spreuken
waar het “laten wij drinken en vrolijk zijn
want morgen sterven wij”
klinkt als typering van een ijdele levensstijl.
De kerk en Carnaval
“Me lòòpe d’r bij weg!”?

02-De-Vastenavend-2015-10.jpg

Toch gaat het in de bijbel vaak over feesten,
blij zijn met God.
Daar willen we nu
juist vandaag, in Carnavalstijd
bij stilstaan.
Feesten met God.
Daarom pakken we het oude liedboek erbij
en ze zoeken daarin Psalm 100 op.
In het oude Israël was er één bijzonder offer.
Een offer van vriendschap,
een offer om de vrede met God te vieren.
Een uitzonderlijk offer:
het was het enige offer
waar je zelf van mocht eten,
samen met de priesters.
Alle andere offers waren
alleen voor God en de priesters.
Het beste deel
het vet rond de organen en de buik
werd verbrand, aan God gegeven.

Wat er overbleef,
het magere vlees,
werd in een gezamenlijke maaltijd
opgepeuzeld.
God, de priesters en zijn familie
en het gezelschap van de offeraar.
Samen genieten van dit ene offer,
in vrede.
Om de onderlinge band te vieren.
Bij dát offer staat een man op.
Hij roept: “Hier lòòpe me mee weg!”
Hij begint te zingen.

Een psalm voor het dankoffer.

Juich de HEER toe, heel de aarde,

2 dien de HEER met vreugde,

kom tot hem met jubelzang.

3 Erken het: de HEER is God,

hij heeft ons gemaakt, hem behoren wij toe,

zijn volk zijn wij, de kudde die hij weidt.

4 Kom zijn poorten binnen met een loflied,

hef in zijn voorhoven een lofzang aan,

breng hem hulde, prijs zijn naam:

5 de HEER is goed,

zijn liefde duurt eeuwig,

zijn trouw van geslacht op geslacht..

En hij gaat weer zitten…
de gelovigen kijken hem verwachtingsvol aan…
en hij gaat verder
met hun feestmaal.

verjaardag

Jongens en meisjes,
weten jullie wanneer jullie eerste feest was?
Het allereerste feest dat je meemaakte?
Wacht, ik zal jullie geheugen even opfrissen:

beschuit-muisjes.jpg

Jouw allereerste feest,
dat was bij jouw papa en mama thuis,
De vorige dag was er nog niets bijzonders,
je mama had een hele dikke buik,
maar op jouw eerste feestdag
toen was jij geboren!

734160_446161068783826_977288125_n

Er waren slingers met kaarten en beschuit met
muisjes… Opa en oma kwamen op visite,
en allemaal familie en andere mensen die jou
wilden zien.
Dat was een makkie, je eerste feestje.
Maar nu een andere vraag: wanneer was je
tweede feest?
Hee, dat is grappig!
Dat was hier, in de kerk!

12004799_736167676487607_4901576891150768309_n

Want papa en mama zijn blij
als er een kindje wordt geboren,
net als bij François en Jelein straks.
Maar hier in de kerk zijn we ook blij
… als het kindje gedoopt wordt!
Ja toch?
Wanneer een kindje in de kerk gedoopt wordt,
dan is het altijd een bijzonder feestelijke dienst.

grotefoto-jgvqrp3d.jpg

Alle kinderen mogen dan naar voor komen
en zien dan hoe de dominee
de baby een beetje nat maakt.
En hij noemt dan de naam
van God én de naam van het kindje
in één adem.
God maakte zo een verbinding met jou.
Jij hoort ook bij Hem.
Dat is een feest!
Het is een feest als je bij Jezus hoort!
Het is dus een feest als je geboren wordt,
dat vier je ieder jaar opnieuw
op je verjaardag.
En het is een feest als je gedoopt bent…
dat vier je …
iedere zondag!
Want je mag bij God horen!
Dat is een belangrijke reden voor een feest.
De bijbel staat er vol mee,
feest vieren met God.
Want God vind het fijn
als je van het leven een feest maakt.
Ja, Jezus geniet ervan
als Hij vanuit de hemel ziet dat je plezier maakt.
God wil dat we plezier maken,
dat we blij zijn.
Nu, vandaag,
maar ook straks als Jezus terugkomt.
Heel vaak heeft Jezus het over
een bruiloftsfeest.
Hij is de bruidegom en
wij zijn de bruid.

Feest vieren dus,
als een opdracht.

God wil ons dus feest laten vieren.
En waarom?
Omdat wij bij God horen!
Hoe kunnen we dan feestvieren?
En omdat een feest pas
echt gezellig is als je het
samen viert:
met wie gaan we feest vieren?
In de bijbel staat dat de
Israëlieten in het Oude Testament
feest vierden omdat ze
blij zijn met God.
In Psalm 100 wordt feest gevierd
bij een maaltijd, een offermaaltijd.
En toen Jezus was gekomen,
werd ook heel veel feest gevierd.
Denk je maar eens in –
er staat dat hij heel veel mensen beter maakte,
soms zelfs mensen uit de dood terug haalde.
Als dat geen reden voor een feest is…
Zo mogen wij dus ook feest vieren!
Blij met God en met de Heer Jezus.
Helemaal los gaan als verloste mensen.
Waar zullen we dat feest gaan vieren?
Natuurlijk hier!
In de kerk…

dont-go-to-church

In de kerk?
Even een vraag tussendoor:
Steek je handen eens op
als je het ermee eens bent.
“De KERKDIENST
op ZONDAG
is voor mij
elke keer weer
EEN GROOT FEEST”
Wie is het ermee eens?
Wie is het er niet mee eens? …
Hmmmm.
Dat had ik niet gedacht.
Als het geen feest is,
is het dan een saaie plek?
Dan doen we misschien toch iets verkeerd?
Maar we lazen net: in Psalm 100:
‘Juich de HERE toe!
Vereer Hem met vreugde!
Kom tot Hem met jubelzang!’
Ja:

image-5515324

‘Kom zijn poorten binnen met een loflied!
Hef op het tempelplein een lofzang aan!
Breng God hulde en prijs zijn naam!’
Om weer aan te haken bij Vastenavend:
“Me lòòpe d’r mee weg!”
Maar wacht even,
is het wel een eerlijke vergelijking?
Ik bedoel,
die man die met zijn familie
op reis ging,
met het beste kalf uit de stal,
op weg naar Jeruzalem…
Hij kwam niet élke week in de tempel,
zeker niet als hij ver buiten Jeruzalem woonde.
Dat was echt een uitje,
met de hele familie naar Jeruzalem.
Dat gebeurde één keer of twee keer per jaar.
Dan was het extra feestelijk!
Het is wel altijd feestelijk
als je bij de HEER horen mag,
dat laten we zien aan elkaar
door samen naar de kerk te gaan.

en soms is het dan ook extra feest,
bij een doop, een belijdenis
of een trouwdienst,
of zoals we pas hadden, met Kerst.
Maar die andere speciale dingen
die we samen doen,
dat hoort ook bij de kerk:
het project Hart voor Mensen,
de vriendendiensten,
en straks met Hemelvaart
het samen kamperen.

11951228_909879279085071_3186116734460141092_n

Want als we de vraag nu eens zo stellen:
“Het KAMPEREN
met de Emmauskerk
op HEMELVAARTSDAG
is voor mij
ELKE KEER WEER
één GROOT FEEST”
Wie is het daar dan mee eens?
Kijk, zo is het dus:
die gewone diensten,
maar ook die bijzondere dingen
die we samen hebben,

grotefoto-aphjjqp7

de uitjes met de mentorgroepen,
het eten met pasen,
de maaltijden op donderdagmiddag
of maandagavond, de alpha cursus,
het project Hart voor mensen,
die doen we samen en
met elkaar omdat we
bij de Heer Jezus en zijn koninkrijk horen.
En het is gezellig, leuk en ook
leerzaam om elkaar tegen te komen
en te ontmoeten op bijbelkring, in de kleine groep
of aan tafel bij het Eten in de Emmaüs.
We hebben dan al een antwoord
op waaróm we feest vieren.
En ook hoe we feest vieren…
Maar nog niet met wie we feest vieren.
Het zijn allemaal manieren om met elkaar
te vieren dat we bij God horen
en dat God ons met elkaar verbonden heeft
Hij heeft ons bij elkaar gezet,
geroepen.

Samen dus met mensen die ook in God geloven,
die samenkomen in de kerk.
Maar er zijn best ook een hoop feesten
waarbij je niet direct denkt:
“Dat is een christelijk feest”.
En toch kan je daar als christen
ook heen gaan,
kijken naar de optocht,
samen stappen in de stad of
naar die afscheidsreceptie.
Zo kunnen je ouders groen licht geven
voor dat schoolfeest
waar je mag overnachten
of het kamp van de scouting.
Maar je moet niet vergeten
dat je bij God hoort.
Je mag feesten wat je wilt,
maar zorg er altijd voor
dat je achteraf God ervoor kan bedanken.

maxresdefaultEn als je dan op een feest bent

of uit gaat,
vraag je je dan ook af of
Jezus op dat feest had willen zijn?
Met wie zou hij in gesprek zijn gegaan?

image-4768354Want Jezus zocht vaak juist

die mensen op die je

niet in de kerk ziet zitten.
Het was niet zijn bedoeling
om weg te lopen uit de kerk,
maar verbinding te zoeken
met de mensen die God kwijt zijn.
Juist om die verbinding
weer aan te halen.
Om weer terug te connecten met God.
Het aanhalen van die verbinding met God,
dat doen we hier in de kerk.
Dat is onze core business.
Op zondag wanneer we uitleg krijgen
over wat Jezus voor ons gedaan heeft
en hoe God mensen redt.

dsci1571.jpg

Dat hebben wij nodig
om zelf niet los te raken van Hem.
We hebben een plek nodig
waar we samen met andere mensen
God en Jezus ontmoeten.
Dat begon al in het paradijs
toen Adam en Eva
elke avond in Gods nabijheid waren.
Maar toen ze het paradijs uitgezet waren
duurde het niet lang
of ze gingen opnieuw op zoek naar God.
Kijk maar mee in Genesis 4:25-26:

Opnieuw had Adam gemeenschap
met zijn vrouw,
en zij bracht een zoon ter wereld.
Ze noemde hem Set,
want, zei ze:
‘God heeft mij in de plaats van Abel,
die door Kaïn gedood is,
een ander kind gegeven.’
Ook Set kreeg een zoon,
die hij Enos noemde.
Vanaf die tijd begon men
de naam van de HERE aan te roepen.

De gelovigen toen, heel lang geleden,
kwamen dus ook al samen
in de naam van de HEER.
Ze hielden toen ook al kerkdiensten,
zou je kunnen zeggen.
Was dat een feestelijk gebeuren,
Adam en Eva met hun
kinderen en kleinkinderen?
Dat lijkt me niet echt…
ze zullen vaak teruggedacht hebben
aan die tijd in het paradijs
en aan wat ze allemaal kwijt geraakt waren
door de zondeval.
Paradise Lost.
En niet alleen het paradijs,
bovenal die verbinding met God.
En zo gaat het nu nog in de kerk.
Die verbinding tussen
God en mensen is door
Jezus weer in orde gemaakt,
maar daarvoor was het nodig
dat Jezus in onze plaats gestraft werd.

kruis

Zijn offer was nodig voor jou en voor mij.
Niet iets om super vrolijk over te doen.
Want nog steeds raken we dagelijks
het pad van God kwijt…
En toch…
Toch is het de blijdschap die overheerst.
En niet zomaar een beetje blijheid,
nee,
uitbundige vreugde.
Psalm 100 is echt een feestpsalm.
Is het je opgevallen
hoe die blijdschap omschreven wordt?
De HEER toejuichen,
jubelzang, loflied.
Dat is niet een beetje
meebrommen met het orgel…
God loven, God hulde brengen,
Gods naam prijzen,
het dak eraf!

Toen in de tempel en nu hier!
Want ook hier in de Emmauskerk
komen we samen
met die geweldige God,
die jou komt redden,
net zoals toen in de tempel
de vriendschap met God werd gevierd.
Vriendschap met God vieren,
want Hij heeft jou gemaakt
in de buik van je moeder.
Hij heeft zijn naam aan jou verbonden,
hij wil een relatie met jou.
Hij wil onze Vader zijn.
Daarom stuurde hij
Jezus Christus naar onze wereld.
Daarom heeft Jezus
ons zijn broer en zus genoemd.
Zo zijn we familie van elkaar
en van God, onze Vader, geworden.
Niet zomaar,
het was nodig dat Hij
alles wat ons van God losmaakt
bij ons weg haalde
en aan het kruis bracht.
Jezus werd zwaar gestraft
voor jouw en mijn zonden
en Hij stierf.
Maar hij stond ook op uit het graf
en ging terug naar de Hemel.
Maar daar is het verhaal niet mee afgelopen.
Want Jezus stuurde de Heilige Geest.
God die jou ziet,
van jou houdt en
met jou bezig is,
om je dicht bij Hem te krijgen
en te houden
gaat een stap verder:
De Heilige Geest is met
jou verbonden en
komt in je wonen!
Zonder de Geest van God
zou het geloof in
God de Schepper en in de
gekruisigde Jezus me
helemaal niets zeggen.
Maar Hij maakt ruimte in je hart
om in God te geloven,
hij verandert je van binnenuit
en maakt je sterk.
Hij laat ook zien wat jou belemmert
om contact te hebben met God,
want die donkere kant van ons…
En toch, en TOCH!
Juist dat we niet
een relatie met God verdienen
en toch van Hem krijgen –
dat is een groot wonder van genade.
Onverdiend en toch gekregen.
Als dat geen reden is
om helemaal uit je dak te gaan!
Daarom zing ik Psalm 100.
Een psalm om de
onderlinge vriendschap
tussen God en ons, met mij te vieren,
toen bij het dankoffer,
nu in de kerk.
Zo vieren we samen feest,
met elkaar en met onze HEER.
Laten we daarom
samen met die man uit het oude Testament
Psalm 100 gaan zingen.

p+08-10+bgt-voorkant

Opeens zie ik het:
het is een áánvangslied.
Niet pas aan het einde van het feestmaal,
maar vóóraf mag je het al zingen:
“Kom tot de HEER met jubelzang.
Kom zijn poorten binnen met een loflied.”
Want elke keer
als je de bijbel leest of
wanneer je de kerk binnenstapt,
dan wéét je al:
ik zal straks weer
Goed Nieuws lezen en horen.
Over God, die van mensen houdt.
Van zondige mensen zelfs.
Die er alles voor over heeft
om ons bij Hem terug te krijgen.
Zelfs zijn Zoon Jezus!
Dat maakt me op voorhand blij.
Blij, dat ik bij God mag horen,
en dat ik Hem weer mag ontmoeten.
Blij, dat het kontakt met God
weer is hersteld
door het offer van Christus.
In de tempel afgebeeld door de offers –
totdat Christus kwam.
In de kerk verkondigd en
gevierd bij de Doop en
aan het Avondmaal –
totdat Christus terugkomt.
Die verzoening is van levensbelang.
Die verzoening is ook werkelijkheid.
Dit is de kern van de Bijbel –
elke keer als je er samen aan tafel
of voor jezelf uit leest,
en elke keer als er zondag
in de kerk gepreekt wordt:
God laat zien hoe goed
en trouw Hij is in zijn zorg voor mij,
door mij steeds opnieuw
vergeving te schenken
dankzij Christus.
En opnieuw mijn geloof te versterken
dankzij de Heilige Geest.
Zou ik dan niet blij zijn?

p1010981.jpg

Van binnen en
binnen in de kerk
wordt je blij en
buiten jezelf van vreugde.
Dat gaan de mensen in de stad,
op je werk merken.
Ze zien het aan je en ze
mompelen: “Je lòòp d’r mee weg!”.
Dat kan op onbegrip stuiten.
Hoe kan je ooit blij zijn met de kerk?
Meneer Pastoor en
strenge regels,
misbruik en
wantoestanden,
er zijn volop verhalen
over hoe het niet moet.
Maar juist ook die mensen
hebben heel goed door hoe het niet moet.
Laat jij maar rustig zien
hoe God jou blij maakt.
En dat God door jou heen
een licht wil zijn in jouw omgeving,
ook in Krabbegat.

00krabbegat2016front

Ik begon deze preek met Carnaval,
het feest waar grenzen vervagen.
Arm en rijk, goed en slecht, jong en oud,
het loopt allemaal door elkaar.
De echte Krabben zeggen:
“Me lòòpe d’r mee weg!”
Het is ook een feest waarbij
alcohol een grote rol speelt.
En daar zit ook zo’n leuk gesprekspunt,
of een aanknopingspunt in.
Want Jezus begon zijn werk op aarde
door op een bruiloft het feest te redden.
Water werd wijn, en niet zo’n beetje ook.
Wel 2400 glazen van de beste wijn.
Dat was een voorproefje.
Wat zou er gebeuren als Jezus
echt op Vastenavend zou komen
en zich met de drank zou bemoeien…
We zijn heel blij dat we
op zijn bruiloftsfeest verwacht worden,
in de hoofdrol!
Jezus belooft dan
nieuwe wijn te drinken met ons.
En ondertussen
is Jezus de ultieme dorstlesser.
Hij is de bron van Levend water.
Hij vult je innerlijke dorst,
helemaal gratis,
zonder enige tegenprestatie.
Als je dat beseft,
kun je God hartelijk bedanken
voor alles wat Hij je geeft.
Dan wordt het een feest om te leven,
een feest om ook door te geven.
Een leven met een Vader
die altijd zijn aandacht op jou richt.
Da’s toch geweldig?
Een grote Broer
die al jou tekorten wegneemt
en je iedere keer weer een nieuwe kans geeft,
word je daar niet blij van?
Een stem in je hart
die je uitlegt hoeveel God van jou houdt –
dat is toch te mooi voor woorden?

AMEN

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s